Betül Ceylan

betulceylan96@hotmail.com

YAŞARKEN KAYBETMEYİN BİR İNSANI !

12-03-2015

Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan yaşıyoruz . Bazen insan geriye dönüp bakınca , geçen o zamanlar içerisinde gözleri bakmaya alışkın olduğu şeyleri arıyor . Yani sevdiklerini ... Sevdiğin insanlara olan özlem çok başkadır . Bir kez kaybedersen yerine yenisini koyamazsın . O insanları sevmeye devam edersin ama hissedemessin . İhtiyaç duyarsın , nefesin kesilir . Bir sesini duysan kendine geleceksin . Fakat yoktur . yok olmuştur ... İşte o zaman anlar insan zamanın nasıl geçtiğini . Elden bir şey gelmez . Geriye sadece güzel hatıralar ve pişmanlıklar kalmıştır . Ve bolca keşkeler ... Keşke ona onu ne kadar sevdiğimi daha çok söyleseydim . Keşke... Keşke ... Keşke ... Ağızdan çıkıp giden ama yürekten bir türlü çıkıp gidemeyen keşkelerin acısı kanatır yüreğimizi . 

          Peki ya yaşarken kaybettiğimiz , sürekli gözlerimizin aradığı insanlar , içimizi kanatan bir sürü cümle , yarım kalan hayaller ve gerçekten kaybedildiğinde geriye kalacak bir sürü keşkeli cümleler ne olacak ? Ne mi olacak ? Keşkelere boğulacaksın ! Geriye daha fazla güzel anı bırakmaktansa , daha fazla keşke bıraktığın için kendine kızacaksın . Ahh ! diyeceksin ve bir sonraki cümlenin başı yine keşke olacak . Anlayacaksın ki keşkelerin yerini iyikiler almalıydı . 

 

  Yaşarken kaybetmeyin bir insanı . Yarım kalmasın hayalleriniz . O yüzden lütfen bir kez daha düşünün . Bir kefeye sevdiğiniz insanları koyduğunuzda ağır basan taraf her zaman iyikiler olsun . Sevgiyle kalın ....