Sessiz Gecenin Sırrı: Allah’la Konuşmak, Dertleşmek

Sessiz Gecenin Sırrı: Allah’la Konuşmak, Dertleşmek
 

Umut Demir – Araştırmacı Gazeteci-Yazar

Gecenin bir vakti, herkes uyurken…

Dışarısı sessiz, sokak lambaları donuk bir huzurla yanıyor. Telefonlar susmuş, dünya sanki üzerimizdeki yükü biraz hafifletmiş gibi. İşte tam da o anlarda başlar insan kendiyle yüzleşmeye… Ve en çok da Allah’la konuşmaya.

Çünkü bazı dertler vardır; kimseye anlatamazsın.

Bazı gözyaşları vardır; sadece yastığın bilir.

Ve bazı dualar vardır; kalbin en derininden yükselir ama dilin bile utanır dile getirmeye.

İnsan, gündüz kalabalığında güçlü görünmek zorunda hisseder. Maskeler takar, roller oynar, yarım kalır. Ama gece… Gece ne maske ister, ne sahne. Sadece sen ve Yaradan kalırsın. Öyle yalın, öyle gerçek bir hâlde…

Ben geceleri hep kutsal bilmişimdir. Çünkü kulun Rabbiyle en samimi, en filtresiz konuştuğu zaman dilimidir. Bazen susarak konuşursun. Bazen bir iç çekişinle bile sesini duyurursun. Bazen de öyle bir an gelir ki, kelimeler değil, gözyaşların dua olur.

Allah, sadece secdedekini değil, içi secdeye eğilmiş olanı da duyar.

İçten gelen bir “Yetiş Allah’ım” feryadı, belki de en kabul olunmuş dua olur.

İşte ben bu yüzden karanlığı sevdim.

Çünkü karanlık, yalnızlığa değil; Allah’a yakınlığa davet eder.

O sessizlik, bazen dünyanın en yüksek sesi olur. Çünkü içinde kalbin çığlığı vardır. Ve Allah, kalbin sesini iyi duyar…

Her ne yaşıyorsan, içinden çıkamadığın hangi zorluk varsa…

Unutma: Gecenin sahibi Allah’tır.

Ve O, kalbindeki en ince sızıyı bile bilir.

O yüzden sessiz gecelerde konuşun Allah’la.

Dertleşin.

Ağlayın.

Sitem edin ama bırakmayın.

Çünkü Allah, kendisine yöneleni hiçbir zaman yarı yolda bırakmaz. Belki hemen değil… Ama mutlaka, tam vaktinde karşılık verir.

Ve unutmayın:

Karanlık gecenin sabahı, hep aydınlık olur.