Sırtını Dönenler ve Sırtını Dayadığım Gerçek

Yazan: Umut Demir (Araştırmacı Gazeteci)

Hayat, bazen en çok emek verdiklerinin sırtını döndüğü bir sınav oluyor. İnsan, iyilik yaptığı elleri bir gün kendi elini tutar sanıyor. Oysa gerçek, öyle olmuyor…

Bugün durup geriye baktığımda şunu net olarak görüyorum: Kime iyilik yapmadım ki? Kimlerin elinden tutmadım, kimlerin ayağa kalkmasına yardım etmedim? Bir dost olarak, bir kardeş gibi, omuz omuza yürüdüğüm insanlar vardı. Ve şimdi… Hepsi birer birer yok oldular. En yakınım dediğim, en çok inandığım insanlar bile.

Evet, bugün ekonomi olarak düştüm. Bugün belki eski gücüm yok, belki de yalnız hissediyorum. Ama esas mesele bu düşüşte değil… Mesele, düşüş anında kimlerin yanında kalıp kimlerin arkalarını döndüğünde. Meğer iyilik ettiğim ne kadar çok insan, sadece zirvedeki halime dostmuş.

Bir zamanlar telefonlarım susmazdı, sofralar dolup taşardı. Şimdi arayan soran yok. Ayağa kalkmalarına sebep olduğum insanlar, şimdi başlarını çevirip geçiyor. Oysa ben bir gün bile “Bu insan bana ne verir?” diye düşünmedim. Hep içten, hep karşılıksız davrandım.

Ama bilirim… Rabbim adildir. Bugün susarım, sabrederim. O, beni öyle bir kaldıracak ki, sadece düştüğüm yerden değil, kalbimden de yükseleceğim. Ve işte o gün geldiğinde… Bana sırtını dönen hiç kimsenin yüzüne bile bakmayacağım. Çünkü o gün, artık gözüm dostluk maskesi takanlarda değil, gerçekten yanımda duranlarda olacak.

Her kayıp, bir fark ediştir. Her terk ediliş, bir uyanıştır. Bu dönem de geçecek. Ama ben artık eskisi gibi olmayacağım. Çünkü insanlar gidince yalnız kalmadım; aksine, kimin gerçek kimin sahte olduğunu öğrenerek daha da güçlendim.

Düştüğümde yanımda olmayanlar, kalktığımda sadece uzaktan izleyebilecekler.