Umut evlerinde engel yok

SÜMEYRA YARIŞ”ˆTOPAL

Gözlerinin içi gülen pırı pırıl dört genç kız karşılıyor bizi kapıda. Kimisi “hoş geldin” diyor, kimisi kim olduğumuzu anlamaya çalışıyor. Ev o kadar düzenli ki, insan çantasını nereye koyacağını dahi şaşırıyor. Burası Elin Elimde Derneği“nin açtığı umut evlerinden ilki. Evde kimisi zihinsel kimisi bedensel engelli 4 genç kız kalıyor. Tabii başlarında koruyucu anneleriyle birlikte. 
EV AÇAN TEK STK 
Dernek 2011 yılında bir araya gelen 7 gönüllü kadın tarafından kurulmuş. Hepsinin ortak noktası ise yardımseverlik. Metin Sabancı Spastik Çocuklar ve Gençler Eğitim Öğretim ve Rehabilitasyon Merkezi“nde gönüllü olarak görev alan arkadaşlar bir süre sonra bir dernek kurarak burada barınan engelli gençlerin elinden tutmaya karar verir. Böylece kurulan dernek, ilk başlarda Rehabilitasyon Merkezi“nde barınan gençler için çeşitli etkinlikler düzenler. 2012 yılında ise Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı“nın düzenlediği Umut Evleri Projesi“ni hayata geçirir. Böylece umut evi açan tek Sivil Toplum Kuruluşu (STK) olur. Derneğin çatısı altında şu anda 2 tane umut evi var. 
HER ŞEY ÖZEL 
Derneğin Yönetim Kurulu Başkanı Serap Çebi Tanca, derneğin çatısı altındaki evleri anlatırken, “Her şey onların istediği şekilde tasarlanıyor” diyor, evde kalan gençleri kastederek. Evdeki bütün eşyalar pırıl pırıl, gerçekten de hepsi özenle ayrı ayrı seçilmiş. Derneğin Yönetim Kurulu Başkan Yardımcısı zaten iç mimar: Nur Tever. Tever, bütün evler için en uygun eşyaları özenle seçtiklerini söylüyor. Eşyalar öğrencilerin istediği renk ve modellerde seçiliyor. 
Serap Çebi Tanca derneğin bu faaliyetini yorumlarken, “Bakanlığın amacı zihinsel engelli rehabilitasyon merkezlerinde kalan gençleri hayata kazandırmak” diyor. 
ÖZGÜVEN KAZANDIRDI  
Tanca, işin en zor kısmının ev bulmak olduğunu söylüyor ve “Sırada bekleyen bir sürü gencimiz var, ama ev bulamıyoruz” diye de ekliyor. Çünkü bazı gençlerin tekerlekli sandalye kullanmaları nedeniyle evlerin giriş katında bulunması gerekiyor. Kapı genişliklerinin de tekerlekli sandalyelerin sığacağı genişlikte olması gerektiğini ifade eden Nur Tever ise, “Evleri kaç kez baştan düzenlediğimiz oldu. Lavabo genişliği, küvet hepsi çok önemli. Bazen bir milimin bile önemi oluyor” diyor. Serap Çebi Tanca, evlerin en büyük artısının gençlere kazandırdığı özgüven olduğunu söyleyerek şu bilgileri veriyor: “Evlerimizde kalan gençlerimizin okul başarılarında gözle görülebilir artışlar oldu. 
Sosyal ilişkileri kuvvetlendi. İnsanlardan korkmamayı öğrendiler. Çünkü burada o kadar çok insanla muhatap oluyorlar ki, apartman sakinleri gençlerimizi sürekli ziyarete geliyor.”

Evin önünde çimen yetişmiyor

Elin Elimde Derneği“nin açtığı umut evleriyle gençler bir apartman dairesinde, normal bir yaşam sürdürüyor. Umut evlerinde bir yıldan beri annelik yapan Yelda Erdoğan, “Gençlerimiz apartmanda çok seviliyor. Öyle ki, mutfak penceresinin bahçeye bakan kısmında çimen yetişmiyor. Çünkü gelen geçen mutfağın önünde durup gençlerimizle sohbet ediyor” diyor.

Hiçbir zaman isyan etmedim

Oya Aydın, Elin Elimde Derneği“nin açtığı umut evlerinde kalan gençlerden yalnızca biri. 17 yaşında. Doğuştan gelen bir engeli nedeniyle ayaklarını kullanamıyor, tekerlekli sandalyeyle hayatına devam ediyor. Fakat o kadar pozitif ki, yüzünden gülümseme hiç eksik olmuyor. “Evimizi, yardımcı ablalarımızı, dernek yöneticilerini çok seviyorum” diyor. Bir anısını anlatırken ise biraz buruk bir tebessüm geçiyor yüzünden: “Bir gün Serap Hanım“la pazara gittik. Renk renk pantolonlar vardı. Ben de herkes gibi bu renk renk pantolonlardan seçiyordum ki bir teyze omzuma dokunarak, ‘Yavrum sakın isyan etme, bu sana Allah“ın bir imtihanı“ dedi. Şaşırdım. Birden neden isyan edeceğimi düşündüm. Ben kime, neden isyan edeyim ki?” Oya, aynı zamanda 2013 Türkiye Engelliler Bilek Güreşi şampiyonu.

Gece gündüz üç anneleri var

Rehabilitasyon merkezlerinde kalan ve ağır engeli bulunmayan gençler, açılan umut evlerine çıkartılıyor. Her bir evin başına 3 tane yardımcı anne veriliyor. Anneler 8 saatte bir görev değiştiriyor ve umut evlerinde kalan gençlerle gerçekten anne evlat gibi iletişim kuruyor. Anneler gençlerle tek tek ilgileniyor.